Hans Slot (1961)

Het was 1967 toen mijn moeder mij onder de tafel vond omdat de plaatselijke drumband van muziekvereniging Soli Deo Gloria uit Westerhaar voorbij marcheerde. Het moet me als onweer of oorlog in de oren geklonken hebben, zo bang was ik er van. Ik weet niet meer of ik toen door een psychologische test op andere gedachten ben gebracht maar in 1968 wist mijn moeder me onder de tafel vandaan te krijgen en heeft mij als lid in laten schrijven bij de eerder genoemde drumband. Vanaf die tijd was er bij mij in de buurt geen pan, emmer, stok of ander materiaal waar op of mee geslagen kon worden meer veilig. Tot op heden ben ik nog steeds, zei het vanwege mijn (drukke) werkzaamheden wat minder fanatiek dan vroeger actief bij deze, zoals dat nu heet slagwerkgroep.

In 1976 richtten Hans Wessels (bas/zang), Gerrit Zandbergen (gitaar/zang), en Ruud Smit (drums) de band "The Crooks" op. Later wijzigde die naam in "PC and the Crooks" (klinkt u wellicht bekender in de oren). In 1977 werd deze band aangevuld door Martin Wessels (toetsen/zang) en ondergetekende (gitaar/zang). Het was een hobbyband waarbij “vrijheid”, “blijheid” een groot motto was. Het voert te ver om alle mensen (bandleden) die er ooit bij betrokken zijn geweest hier op te sommen maar als ze allemaal waren gebleven, zou de in die tijd zo beroemde Fischer Chöre een sterke concurrent aan ons hebben gehad. Toen het zoveelste bandlid in 1982 besloot om met PC and the Crooks te stoppen, besloten ook Hans Wessels en ik (wij tweeën waren de kern die er vanaf 1977 nog steeds bij waren) om de stekker er maar uit te trekken. Tsja, dat was dan het einde! Wat nu…..

Om maar eens in te haken op de kernachtige woorden van Jan en Piet: “het bloed kruipt waar het niet gaan kan”,  besloot ik zo’n kleine twee jaar later om samen met Hans Wessels een dansorkest te beginnen. Konden we tenminste het verloren geld uit The Crooks periode een beetje terug verdienen (wat overigens nooit is gelukt). Na wat gebakkelei over de bandnaam kwamen we uit op Driftwood en vonden we de gebroeders Bennie en Berto Reeringh bereid om  resp. de toetsen en gitaren voor hun rekening te nemen. Pas in deze band kwam voor mij het drummen op de voorgrond. Het zal aan mij gelegen hebben, want ook in deze band begon het ledenverloop uit de hand te lopen. Vanaf 1988 ongeveer leek het ledenbestand stabiel te blijven. Jan Colijn (gitaar), Stef Michielsen (toetsten), Jos ten Hartog (drums, ik was alweer van mijn plaats verdreven) en Daniëlle Meyer (zang) waren de mensen die ons van dat moment sterk ondersteunden. Totdat er in 1991 wegens omstandigheden plotseling een einde kwam aan mijn bandcarrière. De gitaren en alle andere instrumenten vonden hun heil in de kast, of werden voor een prikkie verkocht aan hulpbehoevende muzikanten. Kortom: het werden een aantal niet muzikale jaren.

Het is nu 2008, de instrumenten zijn afgestoft en waar nodig opnieuw aangeschaft, de vingers gekraakt en ben ik op basgitaar, hier en daar met wat toetsen en midi- apparatuur muzikaal in de weer met Jan, Piet, Ton en Rob oftewel: Ssensual2.

Er kan weer geschiedenis geschreven worden!